eerste 2 weken
21 feb. 2012
🇧🇷
vanuit Brazilië
Brazil.
Dag lieve vrienden en familie, natuurlijk ga ik naar het internet cafe zonder mn wachtwoorden van het blog en skype mee te nemen daarom maar weer een mailtje.
Het is lastig om te vertellen hoe het hier is want er er zijn zoveel indrukken, zelfs in de week dat ik ziek was en bijna alleen maar sliep, dat ik niet goed weet waar ik moet beginnen. Ik zal maar proberen bij het begin.
mn ouders, bart en natanja en als verassing coco zwaaide me uit op het vliegveld:) echt super lief van hun allemaal, nog maals dank!ook voor alle goede reis smsjes:) ondanks dat ik op het vligveld naar londen zat had ik nog steeds niet het gevoel dat ik echt naar brazil ging. iig ging de reis super soepel, op londen de beste pasta ooit gegeten van Gordon Ramsee:) en hb er zooo van genoten ook omdt het miss wel de laatste lekkere maaltijd voor een half jaar zou zijn. (en idd tot nu toe nog niets lekkerders gegeten dan dat) toen in het vliegtuig naar sao paulo, heerlijk filmje gekeken en wat geslapen. zat naast een meisje en die moest ook verder met de bus dus samen de bus gezocht. toen we die gevonden hadden bleken we tijd te hebben om wat water te halen want men wat was t warm. helaas zaten we toen iets te lang te treuselen en miste we de bus:S maar goed, volgende ging een half uur later. zij moest een andere bus hebben dus toen scheiden onze wegen alweer. ondertussen had ik het project gebelt en ze vertelde dat iemand me zou ophalen waar ik uitstapte met de bus dus dat was wel heel fijn!Ik wist nog niet naar welke wijk ik ging maar de man die me oppikte wist het gelukkig wel... en pff wat en stad is soa paulo. overal autos bussen, mensen winkels van die barretjes waar je in Nederland nog geen water durft te bestellen...we gingen helemaal naar het einde van de stad, langs sloppen wijken en uiteindelijk kwamen we in de wijk Horizonte. daar zou ik gaan wonen en werken. Aangekomen was het lunch tijd en kon ik mee lunchen in de kantine. het eten was eigelijk best lekker! (niet zo lekker als de pasta op t vliegveld maar toch) toen mn twee mama´s ontmoet die er zijn voor de vrijwillers en op weg naar het huis van de vrijwilligers. 5 meiden!!! ze wisten niet dat er nog iemand kwam die week maar er was een bed vrij en 1 kamer met twee andere dus spullen gedumpt en gelijk gaan slapen want was toch wel moe van de reis en dat ik weer op Braziliaanse grond was. veel herkenning, veel ook niet want zo dicht op elkaar stonden de huizen niet op mn vorrige plek.
Na 2 uur slapen mee naar de reuni die elke donderdag plaats vind. dat komen iedereen die werkt op het project in de wijk bij elkaar om eerst een beetje te klappen en zingen en daarna te praten en mede delingen te doen. Dit was wel leuk maar ik verstond helemaal niets. Toch een beetje gedesilusineerd en gedesorienteerd ging ik slapen. De volgende dag zou ik in de keuken werken. Kwam ik daar aan in mn korte broek en slippers zeiden ze dat ik een lange broek, shirt met mouwe en dichte schoenen aan moest. gelukkig wonen we dichtbij dus ff heen en weer. Maar dat had die ene mama dan wel ff kunnen zeggen toen ze vertelde dat ik in de keuken moest werken:S de vrouwen in de keuken zijn erg leuk maar praten zoveel en snel dat ik ze niet begrijp.. verder is het werk in de keuken niet moeilijk en je eet er regelmatig en goed:) erg belangrijk! maar pff wat ik het warm daar echt super vermoeiend! in het huis voelde het nog niet goed, veel jonge meiden (19 jaar) en iedereen doet redelijk induvidualsish wat ik tuurlijk helemaal niet gewent ben in mn ouwe huis waar we lekker samen kookte! en hier weet ik ook nog eens niet wat te koken want er zijn geen knorr familie maaltijden:S maar goed, savonds naar de bar om pool te spelen met 3 andere (waaronder een meisje die bijna weg ging want jammer was want zij is wel heel leuk!) toen in de nacht op vrijdag op zaterdag werd ik ziek! men, hoeste, koortst, verkouden als een malle. echt niet leuk en ik zou naar huis!ik vroeg me echt af waarom ik in hemelsnaam naar brazilie wou en nam me voor om voor mn thesis in nederland te blijven en bij de voetsel bank te gaan werken:) maar goed. ziek zijn in een ver land is ook niet leuk vooral in het begin waar ik nog niemand ken en ik had echt hulp nodig want kon niet eens eten voor me zelf klaar maken. (al lukte dat nog redelijk de eerste dag) daarna werd het 2 dagen alleen maar erger en 1 meisje die mijn leeftijd heeft heeft goed voor me gezorgt en de moeder van de familie ook. maar het meisje dat eten voor me maakte was niet happy en ze straalde een zware energie uit. Van de ander kon ik geen hoogte krijgen nog en het leuke meisje was ondertussen vertrokken. Als ik snachts niet kon slapen vanwege het hoeste en t zooo warm had vreesde ik voor allerlei ziektes en wou vooral naar huis, maar gelukkig viel het allemaal mee en langzaam ging het weer beter en kon ik een beetje rond lopen in huis.
maar god, wat een geluiden de hele dag door, muziek, mensen schreeuwen en zingen, vrijwilligers in en uit... honden blaffen en de eewige, zelfs met regen, hitte. Soms werd ik gek maar ook dat werd minden en leerde mn huisgenootje en de gewoontes van ht project langzaam wat kennen. het meisje dat niet happy leek was dat inderdaad ook niet en ze was super blij dat ze er over kon praten en ik op mijn beurt ook weer blij dat ik mijn angsten enzo kon bepraten wat het allemaal wat lichter maakte en niet meer zo maalde in mn hoofd.
donderdag, een week na dat ik aangekomen was in brazil ging is smiddags weer aant werk. dit keer bij de groep van 8,9,10 jarige voor na schoolse opvang. dit was wel leuk, maar wou zoveel vragen want snapte nog niets maar t was te vermoeiend en dus keek ik alleen maar. voelde me niet echt op mn plek want kon niets doen. maar goed ik zou nog een schema krijgen voor de komende twee weken waarin ik bij elke groep een keer mee zou lopen en daarna besluiten waar ik zou willen blijven voor de rest van de 6 maanden. Toch zou ik niet weten wat ik hier 6 maanden moet doen, echt niet en ik voelde me nog vooral vol met heimwee...
toen bleek het komend weekend ( nu het afgelopen weekend) carnaval weekend te zijn en we zouden maandag en dindsdag (dat ik het vandaag) vrij hebben. omdat het andere meisje ook niet zo happy was maakte we plannen om naar het strand te gaan voor een paar dagen, weg uit de stad! toen gind de oudste dochter van onze familie met een paar vrienden naar een apartament bij het strand en we konden mee:) 3 hele dagen strand, heerlijk! vrijdag avond gingen we op pad mat te veel spullen natuurlijk en veel eten. 4 bussen hadden we nodigen nog 1 extra omdat de laaste bus een lekker band had gekregen en toen kwamen we aan bij het kleinste appartement dat ik ooit heb gezien en we moesten er met zn 10 slapen! ongelovelijk. maar t kon me niets schelen want al in de eerste bus voelde ik blijdschap over me heen komen!yes ik was in brazil en we gingen op pad!en ook nog eens naar t strand waaar ik me thuis voel ipv de volgebouwde straten van onze wijk Horizonte. volgende ochtend wakker worden in de stik hitte door de vele mensen en de zon recht in het appartement. snel spullen pakken, beetje ontbijten en naar het strand met 1 duits meisje en het spaanse meisje (dat eten voor de maakte) men wat was ik blij dat ik me al weer beter voelde maar was nog steeds niet optimaal.... het water was heerlijk, t stand vol met mensen, muziek en mensen die allerlei dingen verkochten. t leven is hier zooo ongelijk! dure hotels naast zwervers... t was te warm om in de zon te zitte dus we zochten een plekje onder de boom.. nog maar een keer de zee in om af te coolen en wilde t liefs huilen want ondanks dat ik me daar meer thuis voelde miste ik toch t strand van tessel. ook wist ik dat we na 3 dagen weer terug naar Horizonte zouden en ik wou echt niet!. maa goed, we ontmoete en paar jongens en die avond gingen we naar de tent op het strand waar carnaval was met muziek. maar buiten de muziek was er niet echt carnaval dus helaas geen verhalen over braziliaans carnaval.. maar t strand was leuk genoeg:) de tweede dag gingen we naar een ander strand wat een beetje verder op was met een bootje en daar was het echt mooier, beetje golven en water dat helderder was. dat was echt een heerlijke dag. savonds waren de jongens die bij ons hoorde in het appartemant heerlijk opdreef met grapjes en dansen en voelde me met de dag beter worden. laatste dag was het alleen weer raar, voelde zon golf van verdriet over me heen komen en wist echt niet wat ik hier zo moeten doen al de tijd die nog kwam... toen met twee andere vrijwilligers over gehad en het spaanse meisje had het zelfde maar nu heeft ze een plekje gevonden waar ze wil werken en is nu gelukkig en ze heeft ook geen zwaer energie meer. en toen bedacht ik me dat het dat idd was. dat als ik werk had waar ik me elke dag voor kon en wil inzetten dat het dan echt wel leuk is hier maar kan me nog geen werk voorstellen hier wat ik kan doen. toen dus bedacht dat ik met een begeleidster hier zou gaan praten morgen en kijken of er ergens, miss in een andere wijk een theater project is. er is er iig 1 maar die is niet meer samen met het monte azul project maar miss kan ik daar toch iets doen. Nu voel ik me al wel wat beter en voel iig ook lichamelijk elke dag mn krachten toenemen wat veel scheeld. Nu heb ik gewoon 2 weken de tijd om een plekje te vinden en moet met veel mensen hier praten om een begeleider te vinden voor wat ik wil doen. er is wel veel mogelijk maar er gebeurt nog niet iets waar ik energie van krijg en hoop met heel mn hart dat te vinden want dan zal ik het zeker redden hier al zal het nog niet makkelijk zijn. maar met de vrijwilligers afgesproken om iig 1 keer per maand naar het strand te gaan voor een weekend om even weer op te laden want het leven hier, met altijd muziek, geschreeuw en drukte is vermoeiend. verder kan ik ook nog naar Bruno toe in de weekende (die in wageningen werkte) en zo moet het dan toch goed komen... lieverds mn tijd zit er op, er is nog veel meer te vertellen maar dat komt dan weer later. is mis jullie allamaal heel erg en wou dat jullie hier waren of ik ff naar huis kon, maar een half jaar is ook weer zo voorbij.... heel veel liefs en kusjes knuffels vanuit vandaaag een iets minder warm brazil:)
Dag lieve vrienden en familie, natuurlijk ga ik naar het internet cafe zonder mn wachtwoorden van het blog en skype mee te nemen daarom maar weer een mailtje.
Het is lastig om te vertellen hoe het hier is want er er zijn zoveel indrukken, zelfs in de week dat ik ziek was en bijna alleen maar sliep, dat ik niet goed weet waar ik moet beginnen. Ik zal maar proberen bij het begin.
mn ouders, bart en natanja en als verassing coco zwaaide me uit op het vliegveld:) echt super lief van hun allemaal, nog maals dank!ook voor alle goede reis smsjes:) ondanks dat ik op het vligveld naar londen zat had ik nog steeds niet het gevoel dat ik echt naar brazil ging. iig ging de reis super soepel, op londen de beste pasta ooit gegeten van Gordon Ramsee:) en hb er zooo van genoten ook omdt het miss wel de laatste lekkere maaltijd voor een half jaar zou zijn. (en idd tot nu toe nog niets lekkerders gegeten dan dat) toen in het vliegtuig naar sao paulo, heerlijk filmje gekeken en wat geslapen. zat naast een meisje en die moest ook verder met de bus dus samen de bus gezocht. toen we die gevonden hadden bleken we tijd te hebben om wat water te halen want men wat was t warm. helaas zaten we toen iets te lang te treuselen en miste we de bus:S maar goed, volgende ging een half uur later. zij moest een andere bus hebben dus toen scheiden onze wegen alweer. ondertussen had ik het project gebelt en ze vertelde dat iemand me zou ophalen waar ik uitstapte met de bus dus dat was wel heel fijn!Ik wist nog niet naar welke wijk ik ging maar de man die me oppikte wist het gelukkig wel... en pff wat en stad is soa paulo. overal autos bussen, mensen winkels van die barretjes waar je in Nederland nog geen water durft te bestellen...we gingen helemaal naar het einde van de stad, langs sloppen wijken en uiteindelijk kwamen we in de wijk Horizonte. daar zou ik gaan wonen en werken. Aangekomen was het lunch tijd en kon ik mee lunchen in de kantine. het eten was eigelijk best lekker! (niet zo lekker als de pasta op t vliegveld maar toch) toen mn twee mama´s ontmoet die er zijn voor de vrijwillers en op weg naar het huis van de vrijwilligers. 5 meiden!!! ze wisten niet dat er nog iemand kwam die week maar er was een bed vrij en 1 kamer met twee andere dus spullen gedumpt en gelijk gaan slapen want was toch wel moe van de reis en dat ik weer op Braziliaanse grond was. veel herkenning, veel ook niet want zo dicht op elkaar stonden de huizen niet op mn vorrige plek.
Na 2 uur slapen mee naar de reuni die elke donderdag plaats vind. dat komen iedereen die werkt op het project in de wijk bij elkaar om eerst een beetje te klappen en zingen en daarna te praten en mede delingen te doen. Dit was wel leuk maar ik verstond helemaal niets. Toch een beetje gedesilusineerd en gedesorienteerd ging ik slapen. De volgende dag zou ik in de keuken werken. Kwam ik daar aan in mn korte broek en slippers zeiden ze dat ik een lange broek, shirt met mouwe en dichte schoenen aan moest. gelukkig wonen we dichtbij dus ff heen en weer. Maar dat had die ene mama dan wel ff kunnen zeggen toen ze vertelde dat ik in de keuken moest werken:S de vrouwen in de keuken zijn erg leuk maar praten zoveel en snel dat ik ze niet begrijp.. verder is het werk in de keuken niet moeilijk en je eet er regelmatig en goed:) erg belangrijk! maar pff wat ik het warm daar echt super vermoeiend! in het huis voelde het nog niet goed, veel jonge meiden (19 jaar) en iedereen doet redelijk induvidualsish wat ik tuurlijk helemaal niet gewent ben in mn ouwe huis waar we lekker samen kookte! en hier weet ik ook nog eens niet wat te koken want er zijn geen knorr familie maaltijden:S maar goed, savonds naar de bar om pool te spelen met 3 andere (waaronder een meisje die bijna weg ging want jammer was want zij is wel heel leuk!) toen in de nacht op vrijdag op zaterdag werd ik ziek! men, hoeste, koortst, verkouden als een malle. echt niet leuk en ik zou naar huis!ik vroeg me echt af waarom ik in hemelsnaam naar brazilie wou en nam me voor om voor mn thesis in nederland te blijven en bij de voetsel bank te gaan werken:) maar goed. ziek zijn in een ver land is ook niet leuk vooral in het begin waar ik nog niemand ken en ik had echt hulp nodig want kon niet eens eten voor me zelf klaar maken. (al lukte dat nog redelijk de eerste dag) daarna werd het 2 dagen alleen maar erger en 1 meisje die mijn leeftijd heeft heeft goed voor me gezorgt en de moeder van de familie ook. maar het meisje dat eten voor me maakte was niet happy en ze straalde een zware energie uit. Van de ander kon ik geen hoogte krijgen nog en het leuke meisje was ondertussen vertrokken. Als ik snachts niet kon slapen vanwege het hoeste en t zooo warm had vreesde ik voor allerlei ziektes en wou vooral naar huis, maar gelukkig viel het allemaal mee en langzaam ging het weer beter en kon ik een beetje rond lopen in huis.
maar god, wat een geluiden de hele dag door, muziek, mensen schreeuwen en zingen, vrijwilligers in en uit... honden blaffen en de eewige, zelfs met regen, hitte. Soms werd ik gek maar ook dat werd minden en leerde mn huisgenootje en de gewoontes van ht project langzaam wat kennen. het meisje dat niet happy leek was dat inderdaad ook niet en ze was super blij dat ze er over kon praten en ik op mijn beurt ook weer blij dat ik mijn angsten enzo kon bepraten wat het allemaal wat lichter maakte en niet meer zo maalde in mn hoofd.
donderdag, een week na dat ik aangekomen was in brazil ging is smiddags weer aant werk. dit keer bij de groep van 8,9,10 jarige voor na schoolse opvang. dit was wel leuk, maar wou zoveel vragen want snapte nog niets maar t was te vermoeiend en dus keek ik alleen maar. voelde me niet echt op mn plek want kon niets doen. maar goed ik zou nog een schema krijgen voor de komende twee weken waarin ik bij elke groep een keer mee zou lopen en daarna besluiten waar ik zou willen blijven voor de rest van de 6 maanden. Toch zou ik niet weten wat ik hier 6 maanden moet doen, echt niet en ik voelde me nog vooral vol met heimwee...
toen bleek het komend weekend ( nu het afgelopen weekend) carnaval weekend te zijn en we zouden maandag en dindsdag (dat ik het vandaag) vrij hebben. omdat het andere meisje ook niet zo happy was maakte we plannen om naar het strand te gaan voor een paar dagen, weg uit de stad! toen gind de oudste dochter van onze familie met een paar vrienden naar een apartament bij het strand en we konden mee:) 3 hele dagen strand, heerlijk! vrijdag avond gingen we op pad mat te veel spullen natuurlijk en veel eten. 4 bussen hadden we nodigen nog 1 extra omdat de laaste bus een lekker band had gekregen en toen kwamen we aan bij het kleinste appartement dat ik ooit heb gezien en we moesten er met zn 10 slapen! ongelovelijk. maar t kon me niets schelen want al in de eerste bus voelde ik blijdschap over me heen komen!yes ik was in brazil en we gingen op pad!en ook nog eens naar t strand waaar ik me thuis voel ipv de volgebouwde straten van onze wijk Horizonte. volgende ochtend wakker worden in de stik hitte door de vele mensen en de zon recht in het appartement. snel spullen pakken, beetje ontbijten en naar het strand met 1 duits meisje en het spaanse meisje (dat eten voor de maakte) men wat was ik blij dat ik me al weer beter voelde maar was nog steeds niet optimaal.... het water was heerlijk, t stand vol met mensen, muziek en mensen die allerlei dingen verkochten. t leven is hier zooo ongelijk! dure hotels naast zwervers... t was te warm om in de zon te zitte dus we zochten een plekje onder de boom.. nog maar een keer de zee in om af te coolen en wilde t liefs huilen want ondanks dat ik me daar meer thuis voelde miste ik toch t strand van tessel. ook wist ik dat we na 3 dagen weer terug naar Horizonte zouden en ik wou echt niet!. maa goed, we ontmoete en paar jongens en die avond gingen we naar de tent op het strand waar carnaval was met muziek. maar buiten de muziek was er niet echt carnaval dus helaas geen verhalen over braziliaans carnaval.. maar t strand was leuk genoeg:) de tweede dag gingen we naar een ander strand wat een beetje verder op was met een bootje en daar was het echt mooier, beetje golven en water dat helderder was. dat was echt een heerlijke dag. savonds waren de jongens die bij ons hoorde in het appartemant heerlijk opdreef met grapjes en dansen en voelde me met de dag beter worden. laatste dag was het alleen weer raar, voelde zon golf van verdriet over me heen komen en wist echt niet wat ik hier zo moeten doen al de tijd die nog kwam... toen met twee andere vrijwilligers over gehad en het spaanse meisje had het zelfde maar nu heeft ze een plekje gevonden waar ze wil werken en is nu gelukkig en ze heeft ook geen zwaer energie meer. en toen bedacht ik me dat het dat idd was. dat als ik werk had waar ik me elke dag voor kon en wil inzetten dat het dan echt wel leuk is hier maar kan me nog geen werk voorstellen hier wat ik kan doen. toen dus bedacht dat ik met een begeleidster hier zou gaan praten morgen en kijken of er ergens, miss in een andere wijk een theater project is. er is er iig 1 maar die is niet meer samen met het monte azul project maar miss kan ik daar toch iets doen. Nu voel ik me al wel wat beter en voel iig ook lichamelijk elke dag mn krachten toenemen wat veel scheeld. Nu heb ik gewoon 2 weken de tijd om een plekje te vinden en moet met veel mensen hier praten om een begeleider te vinden voor wat ik wil doen. er is wel veel mogelijk maar er gebeurt nog niet iets waar ik energie van krijg en hoop met heel mn hart dat te vinden want dan zal ik het zeker redden hier al zal het nog niet makkelijk zijn. maar met de vrijwilligers afgesproken om iig 1 keer per maand naar het strand te gaan voor een weekend om even weer op te laden want het leven hier, met altijd muziek, geschreeuw en drukte is vermoeiend. verder kan ik ook nog naar Bruno toe in de weekende (die in wageningen werkte) en zo moet het dan toch goed komen... lieverds mn tijd zit er op, er is nog veel meer te vertellen maar dat komt dan weer later. is mis jullie allamaal heel erg en wou dat jullie hier waren of ik ff naar huis kon, maar een half jaar is ook weer zo voorbij.... heel veel liefs en kusjes knuffels vanuit vandaaag een iets minder warm brazil:)
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!