Nieuw thuis
Lieve allemaal,
Nou er is super veel gebeurt de laatste tijd. Ik ben afgelopen weekend verhuist naar Aramitan, een project dat op het platteland buiten de stad is gevestigt en super leuk is het daar! veel kleiner in informeler en het belangrijkste, ik kan hier mijn punten voor de studie halen want het bleek ongeveer een maand geleden (of iets langer al) dat ik met het werk wat ik deed geen enkle punt zou halen. Toen dus even stressen een maand lang maar nu is het gerelegt en ik kan niet zeggen dat ik het jammer vind dat ik niet in Horizonte kon blijven. Op de fotos zijn er een paar van Aramitan want ik ben er al een aantal weekenden geweest. De ene foto waar je een weg ziet met veel groen en heuvels is het gebeid waar ik nu woon. Het is nog wel even inkomen in het ritme hier en vooral wennen aan dat ik nu mn eigen dingentjes moet plannen want doe hier een project zelfstandig, kan wel altijd hulp vragen enzo maar moet het toch zelf bedenken en uitvoeren. Misschien ook wel goed voor mij want heb nog nooit iets van een project zelf gedaan, Op school altijd klagen dat groeps werk zo lastig is maar hier mis ik mn groepje wel hoor! Zou nog met de lastigste en meest onbetrouwbare persoon samen willen werken! Maar langzaam (en eigelijk best snel want ben hier nog maar een halve week) begint het wel wat te vlotten. Ik ga nog wel 1 dag in de week naar mn ouwe project waar ik dan sochtends bij de babies help en smiddags naar een recycle project ga om daar te helpen en ook een projectje op te zetten. Soms denk ik dat het nu wel wat veel is van t goede maar ik zal zien hoe het gaat. Heb hier in Aramitan een zelf hulp boek gevonden over hoe je beter met je tijd om kan gaan zodat je meer doet en minder gestest raakt dus dat zal hopelijk uitzicht bieden (alleen vergeten de makers van dat boek natuurlijk voor het gemak dat je wel tijd moet hebben om dat boek te lezen;)) verder zal ik nog even een update geven wat te maken heeft met de fotos die nu eindelijk op de blog staan (jaap en janet bedankt voor de extra ruimte!) namelijk: in mijn eerste maand gingen er 2 meiden een peircing zetten en wat dacht ik, ik ga mee want ik wil al heel lang een piercing in mn bovenlip en misschien zal ik dat maar gewoon doen!toen we daar kwamen zag het er allemaal heel chique uit want het was in een modern shopping centrum. Nou raden jullie het natuurlijk al, ik heb het niet gedaan... geintjem ik heb het wel gedaan en was niet eens zo pijnlijk was erg tevreden want het staafje stak niet eens uit waar ik bang voor was omdat ze zeiden dat ik niet gelijk een kort staafje kon omdat mijn lip nog kon opzwellen. Nou 2 dagen later was ik lang niet meer zo blij met het korte staafje want men, het was dik en pijnlijk.. na nog 2 dagen ergens in een wijk naar een piercing shop wat er geheel niet chique uitzag maar goed. Daar schrok de vrouw en heeft het staafje snel verwisselt en zij dat ik nooit zon korte had mogen krijgen in het begin. zo zie je mar weer schijn bedriegt want met deze langere staaf in een redelijk smoezilige shop er in gezet,ging het weer de goede kant op met mn lip. wel moest ik dus toen door het leven met een lange staaf uitstekent vanuit mn boven lip met een bolltje op het eind. Gelukkig heb ik nu de lange staaf kunnen verwisselen en ziet het er uit zoals het hoort. Voor zover het piercing avontuur! Verder zal ik het nu hier bij laten maar omdat hier op het nieuwe project internet is zal er hopelijk snel een uitgebreideren ubdate komen maar zal nu beginnen aan het boek om de weken die mij nog resten hier (nog maar 8 weken, wat heel erg eng kort klinkt, 2 maanden klinkt beter)zo goed en efficient mogelijk te gebruiken om alles wat ik nog wil doen in Brazil en op het nieuwe project ook echt te doen. Ik wil alleen nog even zeggen, life is crazy! ik weet niet wat ik gedaan heb om het te verdienen hier op aramitan te mogen zijn en te leven maar hopelijk heb ik het toch op de een of andere manier verdient en ik zal hard werken om het waar te maken! veel liefs vanuit gelukkig weer warm Brazil! (al is het ongelovelijk dat jullie in Nederland het warmer hebben dan ik hier:S) xxx Hanneke
na regen komt zonnenschijn
Update BrazilieJ
Lieve allemaal,
Zomaar onverwachts een momentje met internet en rust om jullie een beetje op de hoogte te houden.
Er is te veel om te vertellen dus weet niet zo goed waar te beginnen. Eerst maar eens dan vertellen hoe mn week er uit ziet. Maandag ochtend hebben we meeting met de volunteers of Horizonte Azul (1 van de drie favala´s waar Monte Azul een project heeft en waar ik woon en werk) deze meeting is samen met onze 2 begeleidsters. We kunnen dan de week bespreken, dingen die de komende week gebeuren en of we wat missen in ons huis zoals toilet papier. 4 weken terug was de meeting voor mij 2/3 weken achter elkaar reden voor tranen… want als ik dan over t werk had was ik niet blij en door dat ik niet goed kon uiteggen wat Ik bedoelde kwamen uit frustratie de tranen. Gelukkig gaat het nu een stuk beter en geen tranen meer. ik geniet meer van t werkJ wel heb ik nog een ongerust gevoel over mn studie want eigewijs als ik was heb ik een project gekozen wat niet geheel, en het werk wat ik nu doe misschien wel geheel niet in lijn is met met de studie en ze kunnen me hier niet echt helpen zal t toch echt zelf moeten gaan onderzoeken en actie ondernemen. Ondertussen 2 weken verder en nog niets mee gedaan maar dat is het plan voor komende week! Maar goed verder met het week plan. Maandag middag werk ik in de tuin. Een super grote volkstuin wat de 3 wijken met groente verzorgt. Helaas gebruikt het nog maar 20% van de capaciteit door gebrek aan personeel. Hier werken is fysiek wel zwaar, in de hete zon wieden. Maar weer ontspannen voor de geest. En afgelopen maandag had ik er echt de kracht niet voor en toen bleek dat ik een zittend klusje had. Van zulke meevallers word ik dat super blij! Wat is het leven dan toch simpel soms.. Dindsdag is een zware dag want dat geef ik in de ochtend engelse les in mn klas. De klas van Rodrigo 12- 15 jarige. Ti seen super drukke klas en engels is heel lastig voor de meeste en echt overwicht heb ik nog niet… maar tis wel leuk om iets zelf te doen met de klas en langszaam begin ik te wennen aan het geschreeuw en het lijkt er toch echt op dat ze meer naar me luisteren! Woow, dan zeg ik niet doen en zon arrogant koppie luistert ook nogJ ook merkte ik verbaast op van de week dat het me niets meer doet die arrogante koppies want ik ken ondertussen het lieve kind wat er onder schuil gaat. Dan de dindsdag middag, die werk ik in de keuken en dat is opzich wel prima maar omdat het middag is is er vooral afwas te doen. De damens in de keuken hebben echt grote lol maar helaas kan ik er nog niets van begrijpen. Wel zijn ze alrijd super lief en de vrijwilligers word vaak wat toe gestopt. De moeder van onze familie bij wie we in de achtertuin wonen is hoofd van de keuken. Verder is de dindsdag avond vrije avond. Vergat bij de maandag avond. Dan ga ik samen met een andere vrijwilliger naar de sportschool, jaja die hebben we hier in de sloppenwijk! Ik train nu special om een braziliaanse kont en boven benen te krijgen;) Dan de woensdag, de heledag werk ik dan met de babies.. in de week, nu 3 weken terug dat ik t echt niet meer goed zag zitten begon in daar te werken voor de gehele dag en die avond kwam ik thuis en voelde me helemaal blij en dat is toen zon beetje blijven hangen. Bij de babies is het zo duidelijk dat je nodig bent. En de Tia (juf) die daar werkte zei ook dat ze super blij met me was en dat ze t leuk vond dat ik nu elke woensdag zou komen. De volgende dag was ik nog steeds happy en toen ging t werk van de donderdag ook een stuk beter. Donderdag ochtend heb ik weer de pubers en dan koken we iets met ze wat Rodrigo begeleid. Donderdag middag geef ik engelse les aan wie wil (volwassenen) maar tot nu toe nog maar 1 vrouw die komt en eigelijk heb ik er niet zo zin in om dit verder te promoten… maar wel lekker want die middag heb ik iets meer vrije tijd. Dan om 4 uur meeting met alle medewerkers en dat is vooral saai maar t hoort erbij. Ohja maandag heb ik ook meeting met de Tia´s Tio´s (groeps begeleiders) over vormtekenen (degene die vrije school deden weten wat t is) en dinsdag middag meeting met de leraren over de dagelijkse zaken. Van mij mag die laaste zeker geschrapt..Dan Vrijdag ochtend ook in de klas van Rodrigo en die dag doen we het theater stuk oefenen waar we nu gelukkig mee begonnen zijn en ook al kan ik niets doen door de taal barriere tis toch leukJ dan smiddags weer in de tuin. Savonds ga ik dan met een andere vrijwilligster en een vriend naar jambee klas een uur met de bus hiervan daan. (alles is minstens een uur reizen en t word normaal…) jambee is echt lastig maar ik sla gewoon wat zachter en geniet van de muziek. 2 weken terug ben ik begonnen met een theater curcus op de zaterdag waar diezelfde vriend van de jambee, luiz ook heen gaat , maar een andere curcus daar doetbij een heel leuk project in een andere wijk en ik hoop dat ik regelmatig heen kanJ dan hebben we een ander project leren kennen met banden met ons project waar ook jongeren werken en dat is op het plattenland. heerlijk daar en we kunnen daar heen in het weekend:)lekker om er beetje uit te zijn want in Horizonte blijven in het weekend vind ik echt niets..echt deprimerent, je hoort er de hele dag nare muziek en geen rust of ruimte om je heen en heb nu gemerkt als ik het weekend weg ben heb ik weer nieuwe energie om de week door te komen. Meestal zijn we ook wel op pad met de andere vrijwilligers of is er ergens een feestje of, zoals afgelopen week met pasen, gingen we naar het strand. Dat was super mooi, kon bijna niet geloven dat ik daar echt was want het was zon andere wereld, mooie kleine baaitjes, rotsen, natuur waterval… alleen de mannen die er in overvloed waren verstoorde het beeld met hun, ´bonita, qeuro fala um pouco´ schoonheid wil je een beetje met me praten. Maar goed ik zal dus echt moeten leren niet te open te zijn en niet als een nieuwschierig kind om me heen kijken;)
Het leven in de favela word steeds normaler en , ook doordat ik wat meer vrienden heb buiten de vrijwilligers om, vind ik steeds meer mn plekje en word ik weer me zelf in dit vreemde land! lieverds, t leven is vreemd maar geniet ervan! en probeer een beetje bewust te leven en dan kunnen we met zn alle voor deze mooie aarde zorgen. (ook over dit soort dingen hebben we af en toe meetigs) super veel liefs ik mis jullie echt en tot snel! xx
wind en regen, de brazilaanse herfst
Dag lieve vriendjes en familie,
Sorry dat ik zo slecht ben in bij houden van t blog, maar dat heb je dan als internet niet meer ee vanzelfssprekendheid is!
Igg nu weer een update:
Het weer isherfstig aan het worden, en dat past wel een beetje bij mn stemming. soms een heerlijk zonnetje, leuke ervaringen en indrukken. echt een andere cultuur hier waar ik van geniet. een open mic night ergens in een andere favela. wat een power en emotie in de raps en poezie. een vraag voor vergezen van de mannen naar de vrouwen toe over de onderdrukking en geweld, een vraag voor vergeven die niet geaccepteerd moet worden maar hopelijk geresepecteerd. zoals de mannen zelf zeiden. erg mooi en intens. maar soms is mn stemmig als een donkere wolk met regen. ontevreden, beetje eenzaam en vooral moe. werk wat lastig is en geen energie geeft. vraag me echt waarom ik hier op deze plek ben. wat is het doel van mn vrijwilligers werk hier? het lijkt alsof het zonder mij net zo goed gaat en miss wel beter wat ik kost toch geld voor de organisatie en nu worden er mensen ontslagen want het geld is op en sommige projecten kunnen niet blijve draaien. ik wij (de vrijwillergs zijn nog steeds hier met onderdak en eten.) bizar. maar goed, alle vrijwilligers voelen zich een beetje zo in het begi (geloof me, een maand telt hier nog steeds als begin;)) dus ik heb nog wel hoop dat ik mn draai, mn plek zal vinden. moet alleen nog goed zoeken. Gelukkig ook veel leuke momenten en leer steeds meer over het land, het leven hier, de grote contrasten van de weekende naar de stad en de week in de favala. Nu dus heerlijk weekend en vanavond naar een concert! de zon die schijnt:) lieverds tot snel!!! xxxx
kort berichtje
Nou wachtwoord gevonden dus van de blog:) daarom de mail maar als bericht geplaatst nu hier, sorry voor diegene die denken woow een heel verhaal, en dan blijkt dat ze t al kennen:P
Ik heb mn werk schema!!!!! de ochtende ga ik met een leraar mee helpen in zijn klas (naschoolse opvang) met kinderen van 12 tot 15. Hij is gespecialiseerd in toneel dus super leuk! verder werk ik de middagen in de tuin of in de keuken, hard werken maar mentaal rustig. 1 middag ga ik engels geven. super spannend want moet het in mn eentje doen geloof ik maar goed, daar begin ik dan volgende week pas mee dus kan ik nog ff goed nadenken over hoe en wat. Verder ga ik me toch iets meer thuis voelen hier in Horizonte Azul:) ik zal nu proberen wat fotos er op te zetten en dan moet ik weer van t internet dus laat het verder hier nu bij. heel veel liefs en kusjes
eerste 2 weken
Dag lieve vrienden en familie, natuurlijk ga ik naar het internet cafe zonder mn wachtwoorden van het blog en skype mee te nemen daarom maar weer een mailtje.
Het is lastig om te vertellen hoe het hier is want er er zijn zoveel indrukken, zelfs in de week dat ik ziek was en bijna alleen maar sliep, dat ik niet goed weet waar ik moet beginnen. Ik zal maar proberen bij het begin.
mn ouders, bart en natanja en als verassing coco zwaaide me uit op het vliegveld:) echt super lief van hun allemaal, nog maals dank!ook voor alle goede reis smsjes:) ondanks dat ik op het vligveld naar londen zat had ik nog steeds niet het gevoel dat ik echt naar brazil ging. iig ging de reis super soepel, op londen de beste pasta ooit gegeten van Gordon Ramsee:) en hb er zooo van genoten ook omdt het miss wel de laatste lekkere maaltijd voor een half jaar zou zijn. (en idd tot nu toe nog niets lekkerders gegeten dan dat) toen in het vliegtuig naar sao paulo, heerlijk filmje gekeken en wat geslapen. zat naast een meisje en die moest ook verder met de bus dus samen de bus gezocht. toen we die gevonden hadden bleken we tijd te hebben om wat water te halen want men wat was t warm. helaas zaten we toen iets te lang te treuselen en miste we de bus:S maar goed, volgende ging een half uur later. zij moest een andere bus hebben dus toen scheiden onze wegen alweer. ondertussen had ik het project gebelt en ze vertelde dat iemand me zou ophalen waar ik uitstapte met de bus dus dat was wel heel fijn!Ik wist nog niet naar welke wijk ik ging maar de man die me oppikte wist het gelukkig wel... en pff wat en stad is soa paulo. overal autos bussen, mensen winkels van die barretjes waar je in Nederland nog geen water durft te bestellen...we gingen helemaal naar het einde van de stad, langs sloppen wijken en uiteindelijk kwamen we in de wijk Horizonte. daar zou ik gaan wonen en werken. Aangekomen was het lunch tijd en kon ik mee lunchen in de kantine. het eten was eigelijk best lekker! (niet zo lekker als de pasta op t vliegveld maar toch) toen mn twee mama´s ontmoet die er zijn voor de vrijwillers en op weg naar het huis van de vrijwilligers. 5 meiden!!! ze wisten niet dat er nog iemand kwam die week maar er was een bed vrij en 1 kamer met twee andere dus spullen gedumpt en gelijk gaan slapen want was toch wel moe van de reis en dat ik weer op Braziliaanse grond was. veel herkenning, veel ook niet want zo dicht op elkaar stonden de huizen niet op mn vorrige plek.
Na 2 uur slapen mee naar de reuni die elke donderdag plaats vind. dat komen iedereen die werkt op het project in de wijk bij elkaar om eerst een beetje te klappen en zingen en daarna te praten en mede delingen te doen. Dit was wel leuk maar ik verstond helemaal niets. Toch een beetje gedesilusineerd en gedesorienteerd ging ik slapen. De volgende dag zou ik in de keuken werken. Kwam ik daar aan in mn korte broek en slippers zeiden ze dat ik een lange broek, shirt met mouwe en dichte schoenen aan moest. gelukkig wonen we dichtbij dus ff heen en weer. Maar dat had die ene mama dan wel ff kunnen zeggen toen ze vertelde dat ik in de keuken moest werken:S de vrouwen in de keuken zijn erg leuk maar praten zoveel en snel dat ik ze niet begrijp.. verder is het werk in de keuken niet moeilijk en je eet er regelmatig en goed:) erg belangrijk! maar pff wat ik het warm daar echt super vermoeiend! in het huis voelde het nog niet goed, veel jonge meiden (19 jaar) en iedereen doet redelijk induvidualsish wat ik tuurlijk helemaal niet gewent ben in mn ouwe huis waar we lekker samen kookte! en hier weet ik ook nog eens niet wat te koken want er zijn geen knorr familie maaltijden:S maar goed, savonds naar de bar om pool te spelen met 3 andere (waaronder een meisje die bijna weg ging want jammer was want zij is wel heel leuk!) toen in de nacht op vrijdag op zaterdag werd ik ziek! men, hoeste, koortst, verkouden als een malle. echt niet leuk en ik zou naar huis!ik vroeg me echt af waarom ik in hemelsnaam naar brazilie wou en nam me voor om voor mn thesis in nederland te blijven en bij de voetsel bank te gaan werken:) maar goed. ziek zijn in een ver land is ook niet leuk vooral in het begin waar ik nog niemand ken en ik had echt hulp nodig want kon niet eens eten voor me zelf klaar maken. (al lukte dat nog redelijk de eerste dag) daarna werd het 2 dagen alleen maar erger en 1 meisje die mijn leeftijd heeft heeft goed voor me gezorgt en de moeder van de familie ook. maar het meisje dat eten voor me maakte was niet happy en ze straalde een zware energie uit. Van de ander kon ik geen hoogte krijgen nog en het leuke meisje was ondertussen vertrokken. Als ik snachts niet kon slapen vanwege het hoeste en t zooo warm had vreesde ik voor allerlei ziektes en wou vooral naar huis, maar gelukkig viel het allemaal mee en langzaam ging het weer beter en kon ik een beetje rond lopen in huis.
maar god, wat een geluiden de hele dag door, muziek, mensen schreeuwen en zingen, vrijwilligers in en uit... honden blaffen en de eewige, zelfs met regen, hitte. Soms werd ik gek maar ook dat werd minden en leerde mn huisgenootje en de gewoontes van ht project langzaam wat kennen. het meisje dat niet happy leek was dat inderdaad ook niet en ze was super blij dat ze er over kon praten en ik op mijn beurt ook weer blij dat ik mijn angsten enzo kon bepraten wat het allemaal wat lichter maakte en niet meer zo maalde in mn hoofd.
donderdag, een week na dat ik aangekomen was in brazil ging is smiddags weer aant werk. dit keer bij de groep van 8,9,10 jarige voor na schoolse opvang. dit was wel leuk, maar wou zoveel vragen want snapte nog niets maar t was te vermoeiend en dus keek ik alleen maar. voelde me niet echt op mn plek want kon niets doen. maar goed ik zou nog een schema krijgen voor de komende twee weken waarin ik bij elke groep een keer mee zou lopen en daarna besluiten waar ik zou willen blijven voor de rest van de 6 maanden. Toch zou ik niet weten wat ik hier 6 maanden moet doen, echt niet en ik voelde me nog vooral vol met heimwee...
toen bleek het komend weekend ( nu het afgelopen weekend) carnaval weekend te zijn en we zouden maandag en dindsdag (dat ik het vandaag) vrij hebben. omdat het andere meisje ook niet zo happy was maakte we plannen om naar het strand te gaan voor een paar dagen, weg uit de stad! toen gind de oudste dochter van onze familie met een paar vrienden naar een apartament bij het strand en we konden mee:) 3 hele dagen strand, heerlijk! vrijdag avond gingen we op pad mat te veel spullen natuurlijk en veel eten. 4 bussen hadden we nodigen nog 1 extra omdat de laaste bus een lekker band had gekregen en toen kwamen we aan bij het kleinste appartement dat ik ooit heb gezien en we moesten er met zn 10 slapen! ongelovelijk. maar t kon me niets schelen want al in de eerste bus voelde ik blijdschap over me heen komen!yes ik was in brazil en we gingen op pad!en ook nog eens naar t strand waaar ik me thuis voel ipv de volgebouwde straten van onze wijk Horizonte. volgende ochtend wakker worden in de stik hitte door de vele mensen en de zon recht in het appartement. snel spullen pakken, beetje ontbijten en naar het strand met 1 duits meisje en het spaanse meisje (dat eten voor de maakte) men wat was ik blij dat ik me al weer beter voelde maar was nog steeds niet optimaal.... het water was heerlijk, t stand vol met mensen, muziek en mensen die allerlei dingen verkochten. t leven is hier zooo ongelijk! dure hotels naast zwervers... t was te warm om in de zon te zitte dus we zochten een plekje onder de boom.. nog maar een keer de zee in om af te coolen en wilde t liefs huilen want ondanks dat ik me daar meer thuis voelde miste ik toch t strand van tessel. ook wist ik dat we na 3 dagen weer terug naar Horizonte zouden en ik wou echt niet!. maa goed, we ontmoete en paar jongens en die avond gingen we naar de tent op het strand waar carnaval was met muziek. maar buiten de muziek was er niet echt carnaval dus helaas geen verhalen over braziliaans carnaval.. maar t strand was leuk genoeg:) de tweede dag gingen we naar een ander strand wat een beetje verder op was met een bootje en daar was het echt mooier, beetje golven en water dat helderder was. dat was echt een heerlijke dag. savonds waren de jongens die bij ons hoorde in het appartemant heerlijk opdreef met grapjes en dansen en voelde me met de dag beter worden. laatste dag was het alleen weer raar, voelde zon golf van verdriet over me heen komen en wist echt niet wat ik hier zo moeten doen al de tijd die nog kwam... toen met twee andere vrijwilligers over gehad en het spaanse meisje had het zelfde maar nu heeft ze een plekje gevonden waar ze wil werken en is nu gelukkig en ze heeft ook geen zwaer energie meer. en toen bedacht ik me dat het dat idd was. dat als ik werk had waar ik me elke dag voor kon en wil inzetten dat het dan echt wel leuk is hier maar kan me nog geen werk voorstellen hier wat ik kan doen. toen dus bedacht dat ik met een begeleidster hier zou gaan praten morgen en kijken of er ergens, miss in een andere wijk een theater project is. er is er iig 1 maar die is niet meer samen met het monte azul project maar miss kan ik daar toch iets doen. Nu voel ik me al wel wat beter en voel iig ook lichamelijk elke dag mn krachten toenemen wat veel scheeld. Nu heb ik gewoon 2 weken de tijd om een plekje te vinden en moet met veel mensen hier praten om een begeleider te vinden voor wat ik wil doen. er is wel veel mogelijk maar er gebeurt nog niet iets waar ik energie van krijg en hoop met heel mn hart dat te vinden want dan zal ik het zeker redden hier al zal het nog niet makkelijk zijn. maar met de vrijwilligers afgesproken om iig 1 keer per maand naar het strand te gaan voor een weekend om even weer op te laden want het leven hier, met altijd muziek, geschreeuw en drukte is vermoeiend. verder kan ik ook nog naar Bruno toe in de weekende (die in wageningen werkte) en zo moet het dan toch goed komen... lieverds mn tijd zit er op, er is nog veel meer te vertellen maar dat komt dan weer later. is mis jullie allamaal heel erg en wou dat jullie hier waren of ik ff naar huis kon, maar een half jaar is ook weer zo voorbij.... heel veel liefs en kusjes knuffels vanuit vandaaag een iets minder warm brazil:)